rêveur tounsi

On a perdu la bataille et on risque de perdre encore plus ! Il est peut-être temps de le dire et de l’assumer. Oui, on a perdu du terrain. Oui, aujourd’hui, les acquis de la révolution sont menacés plus que jamais. Oui, le système est en train de se redresser et d’organiser ses rangs. Cette perte n’est qu’un résultat dialectiquement envisageable de la faiblesse stratégique et organisationnelle des mouvements activistes, ainsi que de leur propre tragédie. Ces mouvements, avec leurs structures archaïques et rigides, au lieu de rassembler les forces jeunes et leurs énergies pour construire de nouvelles initiatives permettant de reprendre le cap, ont préféré les absorber pour des objectifs limités qu’ils ne sont jamais parvenus à atteindre. Ces mouvements, dirigés par des ego surdimensionnés et renfermés sur eux-mêmes dans un monde à part, imitent un militantisme universitaire limité. La fameuse tragédie des « mots d’ordre » a ruiné toute forme d’initiative naissante et dissipé toute...

Certes, ton enveloppe matérielle a disparu, mais ton âme se conservera à jamais dans les fastes de la révolution. Lina, tu vivras éternellement dans l’esprit de tes camarades ; tu porteras toujours l’espoir d’un pays, le rêve d’un peuple et la voix des plus exploité·e·s. Chère sœur, chère camarade, amie éternelle, il est dur de croire à ton départ matériel, dur de croire qu’on ne se reverra plus pour retracer les souvenirs d’une révolution volée, pour rire, vivre et rêver ; qu’on ne se reverra plus pour se consoler, pour se confier dans un monde injustement mal fait ; qu’on ne se reverra plus pour que je te saoule avec mes discours de déserteur protecteur qui te prend la tête afin que tu prennes soin de ta santé. Pardonne-moi ces jours-là : je ne voyais que ce corps épuisé en quête de repos ; ces jours-là, aveuglé par l’amitié qui nous lie, je ne voyais pas cette âme révoltée en quête de lutte permanente. Camarade, certes, c’est dur d’accepter cette absence matérielle… … mai...

تعلّم تعوم في بلاد غارقة في دمّ ولادها، جابَتهم وتشيّطهم لكلبها. تعلّم تعوم في زبلتها، في وسخها، وفي وديانها، تعلّم تعوم فيها، وتعلّم تغرق، وتعلّم كيفاش تموت، وتعلّم كيفاش تسكت. تعلّم كيفاش يجري دمّك في شوارعها وكساها، تعلّم كيفاش تغنّي في حبوستها، تعلّم كيفاش تبول على حكومتها، تعلّم كيفاش تحبّها، وتعلّم كيفاش تنساها.

أمل قوم أمل قوم قوم نعملوا بلعة أمل يا متاع الأجيال قوم   أمل قوم أمل قوم شنقولك نحرقوا للطليان؟ وبرا متنا نموت مع الأمل أمل ستيكتي وفات، فما شراب أحمر أمل قُلّي شبيه الوطن؟ كي البوردال، ما يحكموه كان الهمال أمل أمل قوم راني غرقت وما نعرش نعوم

رجعنا لأيام اللي فيها قاضي التحقيق النزيه يتبدّل من الجلسة الأولى. ورجعنا لأحكام معوّجة على دوسي فارغ، هذا قضاء… ورجعناه لسطل. رجعنا لأيام اللي فيها البوليس كان كلب مسيّب، يعفس على القانون ويبول على كاتِبُه. رجعنا لمواطن باع كرامتو على خاطر خبز صغارو، وفي الآخر يبات جيعان. رجعنا لأيام الكلمة فيها تتحاسَب. زعمة رجعنا… ولا فِقنا من حِلمة العتارس؟ قلنا ربيع، وصباحنا على شتاء قارس.

كيف كنّا مراهقين انبهرنا بالحلم الأحمر، انبهرنا بصورة الرفيق جيفارا، انبهرنا بفكرة الثورة الحمراء، وزِدنا اتخمّرنا مع الفلسفة الماركسية، بالزعيم لينين، بالراية الحمراء… كنّا نعشقوا… كنّا نرقصوا على موسيقى الجيش الأحمر وأغاني الحزب الشيوعي الإيطالي، كنّا نحلموا حلم يقظة، كنّا نحسّوا رواحنا كي سبارتكوس، حاملين وحدنا قضية العالم، قضية العبيد، قضية الطبقة المضطهدة. مشينا، جرينا للحزب، الحزب اللي نظّر له الرفيق لينين، حزب البروليتاريا، حزب من أجل توحيد الصفوف المناصرة للقضية… إيجي يا زمان، امشي يا زمان، عملنا ثورة — أو ما يُسمّى بثورة الخبز والحرية، أو انتفاضة، أو انقلاب ناعم، والتسمية اللي تحب — أما نحنا حسّينا رواحنا ثوّار، حسّينا رواحنا رفاق جيفارا أيام الغِرِيلا في الثورة الكوبية. قصبة 1، قصبة 2، “إصلاح المسار واجب”، زدنا ضربنا الصباط، زدنا اتخمّرنا، رفعنا شعار “السلطة للشعب”، وطلبنا بإسقاط النظام، طلبنا مجلس تأسيسي. إيه… ما أحلى هاك النهار، حسّينا ولو مرّة في حياتنا البائسة بنكهة الانتصار، انتصار رفاق جيفارا وأبناء لينين. حتى من أبناء سيّد قطب شا...